வலிமிகும் அரவணைப்பு!!!

அனாதையாகப் பிறந்த எவ்வுயிரியாய் இருந்தாலும் நிச்சயம்மாக உங்களால் அதற்கு ஆதரவுத் தந்து நல்ல முறையில் வளர்க்க இயலும், அனால் ஒருபோதும் அவ்வுயிரித் தன் தாயிடம் கற்பது போல் தன் இனத்திற்கே உரித்தானக் குணாதிசயங்களை உங்களால் ஒருபோதும் கற்பிக்க இயலாது, இதுவும் படைப்பின் மறைபொருளே.

சிந்தனைக் கொலை !!!

இதுவரை எந்த உயர் மதிப்பெண்ணும் நாட்டையோ நாட்டு மக்களையோ வழிநடத்தியது இல்லை. எந்த அதிக மதிப்பெண் எடுத்தவரும் இலவசமாக கல்வியையோ, மருத்துவத்தையோ வழங்கியது இல்லை. புத்தகத்தை விழுங்கி வாந்தி எடுப்பதற்கு பெயர் தான் கல்வி, இக்காலத்து மாணவர்கள் xerox மெசின்கள். இன்று நல்ல மதிப்பெண் எடுத்தவர்கள், தான் மருத்துவராகி ஏழை மக்களுக்கு இலவசமாக வைத்தியம் பார்க்க கனவு காணும் நாள் மட்டுமே.

மதிப்பெண்கள் நல்ல மனிதரை உருவாக்காது, போராடி வாழ்பவனுக்கே வாழ்க்கை தன் தேடல்களுக்கான விடைகளை வைத்துள்ளது.

நல்ல மதிப்பெண்கள் எடுக்க வேண்டாமென்று சொல்லவில்லை, அவர்கள் தான் நாட்டின் வளர்ச்சிக்கான முதுகெலும்பு என்னும் எண்ணத்தை மாற்றவேண்டும் என்கிறேன்.

பெண் துகள்கள்

உருவெடுக்க யோசித்து இரத்த ரணங்களாகவே யோனிவழி வெளியேறக் காத்திருந்த அந்தப் பிண்டம், ஏதோ அனிச்சையாய் கடந்து சென்ற கால் நாழிகைச் சிந்தனையின் பயணாக, இந்த ஆறடி மரங்கள் வாழும் கோளத்தில் கதறியபடி பிராணவாயுவை சுவாசித்தது.

சனியனுக்குக் காதுக்கு இரண்டு, மூக்குக்கு ஒன்னு, காலுக்கு இரண்டு, கைக்கு இரண்டு இன்னும் என்னன்னா மாதிரி, தங்கமா என்ன உருக்கக் காத்திருக்கோ இது. அப்பனின் கரிச்சலுக்கெல்லாம் செவிச்சாய்ந்தாலும் உள்ளுர ஏதும் எடுத்துக்கொள்ளாமல் காற்றில் கோலமிட்டுத் திரிகிறாள்.

ஓரடி இரண்டடி மூன்றடி நான்கடி ஐந்தடி வளருவதற்குள் ஐயாயிரம் கட்டுபாடுகள் விதித்துத் தகர்க்கப்பட்டிருக்கும். பருவம் வந்தவுடன் மீண்டும் விதிக்கப்பட்டிருக்கும். பூத்தப்பின் சுதந்திர வானில் எத்தனிக்க முயலும்போது பல மூடர்க்கூடங்கள் தனக்கான சிலந்தி வலைகளுடன் இரைக்காகப் பொழுதோட்டிக் காத்திருக்கும்.

அனைத்தும் கடந்து மனுஷியாகி உலாவுகையில், தெருவில் திரியும் மானுடர் அவரவற்குப் பிடித்தார் போல் உருவாக்கிய உருவங்களுக்குத் தானறியாமலே பிம்பமாகிறாள். குழந்தைகளுக்கு அக்காவாக, தாத்தாவிற்குத் தான் இளமையில் தவறவிட்ட காதலியாக, இளசுகளுக்குத் தேவதையாக, காமர்களுக்குத் தான் ஏறிப் பயணிக்கும் வாகனமாக. இவ்வாறாக அனுபவிக்கப்பட்ட பிம்பங்களை உடைத்து அவளாக நடக்கும் இப்பெண்களின் துகள்கள் அணுவெங்கும் பரவிக்கிடக்கிறது.

அம்மா

அம்மாவின் ஆகப்பெரும் ஏக்கங்களில் ஒன்று பேருந்தில் ஏறிய பிள்ளைக்கு இருக்கை கிடைத்ததா என்பது.

நான் மறந்த விசயங்களுள் அம்மா திருப்பி போடச் சொன்ன தோசையும் ஒன்று.

இளஞ்சூட்டோட நல்லெண்ணெய அம்மா உச்சந்தலைல தேய்க்கும் போது வருமே ஒரு சுகம்!

மூனு துணி துவைச்சதுக்கே வாயில நுரை தள்ளுதே, அம்மா லாம் வேற லெவல் தெய்வம்

உறங்கிக்கிடக்கும் உணர்வுகளை தட்டி எழுப்புவதில் அம்மா போடும் மிக்ஸிக்கு முதல் இடம்.

குழந்தை பெற்றும் என்றும் குழந்தையாகவே வாழும் ஜீவனுக்கு பெயர்தான் அம்மா.

வளர வளர தான் தெரிந்தது என் தோழி ஆயுள் முழுவதும் என்னுடனே வாழ்ந்திருக்கிறாள்! #அம்மா 

அம்மா/தங்கை/மனைவி யை வண்டியின் பின் அமர்த்திச் செல்லும் போது ஏற்படும் விபத்தில் தோன்றுவது தான் உண்மையான குற்ற உணர்வு.

 கண்டிப்பாக அவளுக்கு ஒரு ஆசை, விருப்பம், ஏக்கம் இருக்கும். கேட்டால் சொல்ல மாட்டா. விடாம கேளுங்க, தினமும் கேளுங்க. நிறைவேற்றுங்க #அம்மா 

ஆடம்பர வீடு தேவை இல்லை, சிறு வயதில் என் வீடாக இருந்த உன் சேலை போதும் #அம்மா #சேலைதொட்டில் 

அலாரம் வைத்தாலும் எழ மாட்டோம் என தெரிந்து இறைவன் படைத்த ஜீவன் அம்மா.

அம்மா வழியனுப்ப வேலைக்கு செல்வோர் பாக்கியசாலிகள்.

இவர்தான் அப்பா என உனக்கு அம்மா அறிமுகப்படுத்தும் வரையில் அவரும் அன்னியனே.

அதிக வலியெடுகின்ற போது "அம்மா" என்று கத்தி விடுகின்றது அனாதை குழந்தை.

அம்மாவை கடவுளுக்கு நிகராக பார்ப்பவன் முட்டாள், கடவுள் கூட சில சமயங்களில் கைவிரிக்கும் அனால் #அம்மா ?

ஆயிரம் துண்டுகள் இருந்தாலும் உன் சீலை நுனி தரும் இதம்- சொர்க்கம் #அம்மா

மழை! வெள்ளம்! மக்கள்! உணவு! அரசியல்! #‎Cuddaloreflood‬ ‪#‎ChennaiFloods‬

மழை! வெள்ளம்! மக்கள்! உணவு! அரசியல்!
‪#‎Cuddaloreflood‬ ‪#‎ChennaiFloods‬
மழை என்றுமே வரம்தான், கடல் கொந்தளிப்பு சுனாமி போன்ற இயற்கை சீற்றங்கள் மட்டுமே இன்னல்கள் உண்டாக்கி அழிவை ஏற்படுத்தும் நிகழ்வுகள். அவைகூட ஏற்படுவதற்கு சில நாட்கள்/வாரங்கள் முன்பாகவே பொது அறிவிப்பு விடப்பட்டு அங்குள்ள மக்கள் பாதுகாப்பான இடங்களுக்கு செல்லுமாறு அறிவுறுத்தப்படுவர்.
ஆனால் இந்த மழைக்கு ஏன் இவ்வளவு சேதாரங்கள்? 100 வருடங்களில் இல்லாத மழை தான், ஆனால் சேதாரங்கள் ஏற்படுத்தும் மழையல்ல. நாம் போடும் கழிவுகள், நெகிழி, குப்பை போன்றவைகளால் ஏற்படும் குழாய் அடைப்புகள் மற்றும் முறையான வடிகால் அமைக்காத அரசு ....................... சரி அரசியல்ன்னு சொல்லுவாங்க.
மழை பெய்து மக்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர் என்றவுடன் எதுவும் யோசிக்காமல் உடனிருந்தவர்கள் உதவியுடன் ஏதாவது செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் மட்டும் இருந்தது. ஆனால் முதலில் ஏற்கனவே களப்பணியில் ஈடுப்பட்டுள்ளவர்களுக்கு முதலில் உதவலாம் என்று எண்ணி என்னால் இயன்ற பணவுதவியை அனுப்பிவைத்தேன்.
பாலசுப்ரமணியம் தர்மலிங்கம் Balasubramani Dharmalingam மற்றும் வாசுதேவன் பச்சிக்கன் Vasudevan Pachikkan - இவர்கள் ஏற்கனவே தனக்கான குழுவை தனித்தனியே அமைத்து சென்னையை நெருங்கியிருந்தனர்.
பிறகு என் நண்பர்களிடம் உதவி கோரினேன். கேட்டவுடன் முன்வந்து பணவுதவி அளித்த பின்வரும் உள்ளங்கள்
1. ஜனார்த்தனன் Jana Nanju
2. ஹரிஷ் பிரபு Harish Prabu
3. அப்துல் சம்சுதீன் Rasheed Bin Samsudeen
4. நரேஷ் Naresh தன்னுடைய பங்களிப்போடு தன்னுடைய பங்களிப்பையும் அனுப்பியிருந்தார்.

தங்களால் முடிந்த பணவுதவியை அனுப்பிவைத்தனர். இதுவரை சேர்ந்த தொகைக்கு பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டு சென்னைக்கு செல்லலாம் என்று நினைக்கையில், சென்னைக்கு போதுமான அளவுக்கு நிவாரண பொருட்கள் உள்ளது கடலூர் தான் சென்னையை விட அதிக பாதிப்புக்குள்ளானது என தகவல் வந்தது.
அதற்குள் அலுவலகத்தில் பேசி நிதி திரட்டினோம், நாங்கள் எதிர்பார்த்தது 75000 ரூபாய் வரை சேரும் என, ஆனால் 4,00,000 ரூபாய் மதிப்புள்ள பொருட்கள் சேர்த்து நல்ல உள்ளங்கள் மூலம் மனிதம் வாழ்கிறது என நிரூபித்தனர்.
சனி காலை பெங்கலூரிலிருந்து புறப்பட்டு கடலூரை சென்றடைந்தோம், நாங்கள் எதிர்பார்த்ததை விட நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்தது. பல இடங்களை வெள்ளம் அடித்துச் சென்றிருந்தது. பல கிராமங்கள் தொடர்பு துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. மழை மட்டும் விடாமல் வெளுத்து வாங்கிக்கொண்டிருந்தது.
மிகவும் பாதித்த பகுதிகள் சிலவற்றை தேர்ந்தெடுத்து அவற்றிக்கு முதலில் நிவாரணம் வழங்கலாம் என முடிவு செய்தோம்.
போகும் இடங்களில் ஆளுங்கட்சியினர் வாகனங்களை மறித்து அதில் ஜெயலலிதாவின் புகைப்படம் ஓட்டுகின்றனர் என்ற தகவல் வந்துகொண்டே இருந்தது. அதெப்படி வெள்ள சேத பகுதிகளை நேரில் பார்வையிடவில்லை, ஒரு ஆறுதல் செய்தி இல்லை, ஓட்டு கேட்க வீட்டுக்குள் வரை வந்த தொண்டர்கள் கூட்டம் எங்கே? வெட்கமில்லாமல் இதற்கு மட்டும் எப்படி முன்வருகிறார்கள்? ஆத்திரங்கள் அனைத்தையும் காட்டும் நேரம் இதுவல்ல இப்போது தேவை அணைத்து பொருட்களும் மக்களை சேர வேண்டும்.
‪#‎அழகப்பாசமுத்திரம்‬ என்ற இடம் பல தொடர்புகளிலிருந்தும் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது, அங்கு சென்று மக்களிடம் நேரடியாக கொடுக்க முடிவெடுத்தோம். வழிநெடுங்கிலும் பார்க்குமிடமெல்லாம் தண்ணீர் வெள்ளம். எப்படியோ இடத்தை சென்றைந்து விநியோகிக்க ஆரம்பித்தோம் மாற்று உடை, உணவு, போர்வை என எதுவுமே இல்லாமல் கஷ்டப்பட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களுக்கு ஏதோ கிடைத்த மகிழ்ச்சி கண்களில் தெரிந்தது.
பகுதி பொருட்களை அங்கே விநியோகித்து பின்பு அண்ணன் சத்தியாவின் Sathiya Narayanan நண்பன் மற்றும் ஆசிரியர் கார்த்திக் ஒரு மாணவர் கூட்டத்தை தயார் நிலையில் வைத்திருந்தார். எனவே பகுதி பொருட்கள் அவர்கள் மூலம் விநியோகிக்கப்பட்டது.
சமூக வலைத்தளங்கள் என்ற மிகப்பெரிய ஊடகம், அதில் ட்விட்டர் எனக்கு எப்போவுமே சரியான பாதையை தான் காட்டியிருக்கிறது. இப்போதும் என் ட்விட்டர் நண்பர்கள் எனக்கு பல வழிகளில் உதவினர்.
பல நல்ல உள்ளங்கள், உதவிக்கரங்கள் ஆம் இன்னும் மனிதம் வாழ்ந்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறது.

ஓர் அழகிய மரணம்:

கோல் உயரக் குடி உயரும் - பழமொழி, ஆனால் தற்போது குடி உயர கொலை உயருகிறது.

சோகத்திற்கு சரக்கு, சந்தோசத்திற்கு சரக்கு, பிரிவுக்கு சரக்கு, சேர்க்கைக்கு சரக்கு, இன்னபிற எல்லாத்துக்கும் சரக்கு நம் வாழ்வில் அன்றாட ஒன்றாக மாறிய சரக்கு என்னும் உற்சாக பானம். கூச்சமுடன் வளைந்து நெளிந்து தலையில் துண்டு போட்டு, புதுப்பெண் போல அங்கும் இங்கும் நோட்டமிட்டு சாராயக் கடையில் சரக்கு வாங்கியவர்கள் இன்று ஒரு பரபரப்பான தெருவில் 5 ஸ்பீக்கர் கொண்ட பிரம்மாண்ட கருநிற பெட்டியிலிருந்து கற்பூர நாயகியே கனகவள்ளி பாடல் அதிர ஒலித்து இதயத் துடிப்பை உணரச்செய்துகொண்டிருக்க அருகிலிருக்கும் பச்சை வண்ண பதாகைக் கொண்ட வைன் ஷாப்பில் செந்நிற பானத்தை எளிதாக வாங்க முடிகிறது.
அண்ணா விஸ்கில என்ன இருக்கு?
அண்டிகுவிட்டி, ராயல் சாலன்ச் ......
பிராண்டில?
மேக்டலநேல்ஸ், மார்பியஸ், மன்சன் ஹவுஸ்....
டேய் மச்சி என்னடா? எனக்கு கொழப்பமா இருக்கு டா.....
தம்பி சீக்கிரமா சொல்லுங்க நிறைய பேர் நிக்குறாங்க....
அண்ணா ஒரே நிமிஷம் இருணா......
டேய் சீக்கிரமா சொல்லு டா பண்ணி....
மச்சி RC ரண்டு புல் சொல்லுடா, ஒரு 6 பீர் சொல்லுடா பிச்சகாரனுங்க கண்டிப்பா கூலிங் தரமாடனுங்க நாம இப்பவே நம்ம அண்ணாச்சி கடைல குடுத்துரலாம்......
எவ்ளோ ண்ணா ஆச்சு?

2340 தம்பி....

நாசமா தாண்டா போவீங்க (முனுமுனுப்புடன்) இந்தாங்க....
குடித்து அழிப்பது இவன் விற்பவனை நாசமாக போகச் சொல்கிறான். இது அநேகமாக ஒரு மாத இறுதியின் அத்யாவசிய பழக்கங்களுள் ஒன்றிவிட்டது. இது ஒருபுறம் என்றால் கணவனும் மனைவியும் சிறிது ஆடம்பர மால்களில் இருக்கும் மதுலோக்ஹா, எலைட் பார்களில் இருவரும் சேர்ந்தே வாங்கும் மார்டன் பழக்கம். வட இந்தியாவிலிருந்து தொற்றுன்னியாக பரவிவரும் இன்னொரு காய்ச்சல்.

நாம் ஏன் இந்த கலாசார விவாதத்திற்கு வந்தோம் .....எங்கோ ஆரம்பித்து எங்கோ பொய் விட்டோம்..சரி நம்ம பசங்க கிட்ட வருவோம்.
விரைகிறது நேராக சைடிஸ் கடைக்கு நமக்கெனவே உண்டாக்கிய HOT Chips கடைகள், வாங்கிய பாட்டில்கள் கிளிங் கிளிங் என பைகளில் சத்தமெழுப்பிக்கொண்டிருக்க,
அண்ணா முறுக்கு பாக்கெட், மிச்சர் பாக்கெட்
மச்சி எனக்கு அப்படியே ஒரு ஸ்வீட் பாக்கெட் டா.....
போய்த்தொல ..... அண்ணா அப்படியே ஒரு ஸ்வீட் பாக்கெட்....

மச்சி அப்படியே அவங்க நாலு பேருக்கும் போன் பண்ணி வரச்சொல்லு டா......

பொத்தான்களில்லாத அந்த செங்கலில் இருந்து நால்வருக்கும் அழைப்பு விடுத்து நேரம் மேம்படுத்தியாயிற்று. அந்நால்வரில் ஒருவர் தான் இக்கதையின் நாயகன் ஆதவன். திருமணமாகி 4 வருடங்களாகிருது ஒரு கைக்குழந்தை மற்றுமொரு இரு வயது நடைப்பழகிய குழந்தை. அழகான குடும்பம் ஆசைக்கு ஒரு பொண்ணு, ஆஸ்திக்கு ஒரு பையன் வாழ்வின் அழகான தருனங்களுடன் மனைவியிடம் செலவிட வேண்டிய கணங்கள் அவை. ஒரு தனியார் கம்பனியில் வேலை 9 - 5 ஆம் அடே மேனேஜரின் உத்யோகம் தான் ஆனால் மேனேஜெர் வேலை அல்ல. மாநிறம் தான் அனால் அழகி மைத்திரை . கொடியிடை என்ற ஆயுதத்தின் மூலம் சிறை பிடித்தவள் ஆதவனை.
திருமணத்தின் பின் காதலிக்க தொடங்கினர், ஓர் அற்புத அன்யோன்யம் பரவ தொடங்கியிருந்த வேலையில் தலைவனிடம் இருக்கும் அக்குடி பழக்கத்தை கண்டறிகிறாள். சிறிய சலனத்துடன் முதல் சண்டை ஒரு வாரம் நீடித்தத. ஒரு சத்தியத்தின் பின்னான அரவணைப்பில் கரைந்தது அச்சண்டை. நாட்கள் நீண்டன இதோ இன்று வரை.
பாப்பு(மைத்திரை) நான் 9 மணிக்கு வந்துருவேண்டி, சாப்பாடு வேணா....இங்க ஒரு ப்ரெண்டோட பர்த்டே அங்கேயே சாப்பாடு. நீயும் தம்பியும் சாப்டுங்க....
எனக்கு எதுனா வாங்கிட்டு வாங்க...
எனக்கு ஸ்வீட் சாப்டனும் போல இருக்கு...
சரி டி வாங்கிட்டு வரேன்.... வேற என்ன வேணும் என் தங்கத்துக்கு...
தங்கம்தான்..
லூசு.....லூசு....
ஏன் வாங்கித்தரமாடீங்களா?
உனக்கு இல்லாடதா டி...
ஆமா பேச்சு ஒன்னு தான்...
அம்மணிக்கு என்ன செய்யணுமாம்?
..........
ஏய்?
.........
பாப்பா அழுவுறா....நா வைக்குறேன் ...சீக்கிரமா வந்துடுங்க....
சரி டி...

விரைந்தான் ஆதவன் ஸ்பாட்டுக்கு...ஏற்கனவே பீரில் ஆரம்பமாயிருண்டது கச்சேரி....
இதோ வந்துட்டாருடா ஆபீசர்.....வாங்க ஆபீசர்....
மச்சி இன்னைக்கு கொஞ்சம் சீக்கிரம் போகணும் டா எனக்கு ஒரு கட்டிங் மட்டும் போதும் டா..
சரி நீ அப்படியே கெளம்பிடு...
புரிஞ்சிகொங்கடா ப்ளீஸ்...
சரி வா டா ரொம்ப சீன் போடாத....ஒரு கட்டிங் போடு....
கிளாஸ் நிரம்பியது....1..........2.................3............................4.......................................... 5...............................................#$#&%$*$(%^&*%#@!%^$#+"?. செவ்வாய் கிரகத்திற்கு மிக அருகில் இருக்கிறார்கள் அனைவரும். மணி ஒலித்தது....அலறி பொய் எடுத்தான் போனை....
பாப்பாப்பா கெளள்ம்பிட்டேன் டா இந்தோ வந்துர்ர்றேன்...
குடிச்சுரிக்கியா?????
இல்ல்ல்ல்லையே ....நான் புய் கூடிப்பனாஅஆ
எப்படியோ பொய்த் தொல....
சிறிது நேர மௌனத்திருக்கு பின்
மச்சிசி நான் கெளள்ம்புறேன் டா ....
பாத்து போ டா.....
கலவர முகத்துடன் கிளம்பினான்...சீறிப்பாய்ந்தது பைக்...திடீரென ஒரு ஆட்டோ குறுக்கே வந்தது..
ஏய்... ஏய்.... ஏய்
சுதாரித்து இடப்புறம் திருப்பி சீறாக வண்டியை திருப்பி சமாளித்துவிட்டான் பெருமூச்சுடன்...எதிரே வந்த காரை பார்க்காமல்.
..டிச்ஷ் ....கீரீச் .....டிச்ஷ் டின்ங்க் .....
ஏ வாங்கப்பா யாரோ கீழ உழுந்துட்டான் பா....ஒரே நாத்தம் குடிச்சுருகான் டா..கருமம் ...
வாழையிலையில் சுத்தப்பட்டிருந்த அல்வா மண்ணோடு கலந்து சிதரியிருந்ததை அரைக்கண்ணால் பார்த்தான்...என்னை தேடி காதல் என்ற வார்த்தை அனுப்பு உன்னை தேடி வாழ்வின் மொத்த அர்த்தம் தருவேன் பாடல் அழைப்பேசியில் எங்கோ தூரத்தில் ஒலித்து அடங்கியது.......................
</div>

என் அம்மாவிற்காக

முதல் நினைவு


 எங்கோ தூரத்தில் கேட்கிறது அக்குரல், எனக்கு முத்தமிட்டு தலைக்கோதி சீலைத்தொட்டிலில்(யாணை என்னும் பேச்சு வழக்கு உள்ளது) இட்டுச்சென்ற அந்த பாவியின் குரல். வெகு தொலைவில், பத்தடி தூரம் உள்ள பக்கத்து வீட்டிற்கு சென்றுவிட்டாள் . வெறுமை சூழ்ந்த சில கணம், எப்படி அழைப்பது அவளை? பேச்சும் வராது, வெறும் ங்ஙே மொழி மட்டும்தான். எவ்வளவு மாத்திரை கொண்டு ஒலிக்க வேண்டும் இச்சொல்லை, அவளுக்கு கேட்குமாறு இந்த "ங்ஙே"வை.

வார்த்தை வெளிவரும் முன் தாரைத்தாரையாய் கண்ணீர் மட்டும் வழிந்து சீலையின் ஒரு பக்கத்தை நனைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. அதென்ன இதழோரம் ஒரு ஜோனை வழிகிறது, அது வாய்க்கு கண்ணீர் போலும்.

யுகமே கடந்துவிட்டது எங்கே போனாள்? ஆ! ஏதோ ஓர் அதிர்வு தெரிகிறது. "அச்சச்சோ ஏண்டா அழுவுற, அம்மா இங்கதாண்டா இருக்கேன்" அள்ளி எடுத்து இடுப்பில் அமர்த்தி சீலையில் முகம் துடைத்தாள். முதலில் கண்ணில் வழிந்ததை, பிறகு வாயில் வழிந்ததை "ஜொள்ளு பையா" என்று.

இதுதான் என்னுடைய முதல் நினைவு, கிட்டத்தட்ட 1 1/2 வயதிருக்கலாம். அவளிடம் பலமுறை இதைச் சொல்லிவிட்டேன், ஆனால் அம்மாவிற்கு நினைவில்லை.

 எனக்கென்னவோ இவ்வொரு நினைவுதான், ஆனால் வாழும் ஒவ்வோர் கணமும் வரமென கருதும் அவளுக்கு நினைவில் கொள்ள ஒன்றா, இரண்டா? மறந்திருப்பாள் போலும் என் அம்மா.